هدف: بررسی اثرات اشعه های فرابنفش متناوب و مداوم بر تغییرات هیستومورفومتریک لایه گیرنده نور در شبکیه چشم خرگوش.روش پژوهش: در این مطالعه تجربی، 15 خرگوش نر نژاد نیوزلندی سفید به طور اتفاقی به سه گروه پنج تایی تقسیم شدند 1- گروه شاهد 2- گروه آزمایشی که تحت تاثیر اشعه ماورابنفش مداوم با شدت 253.7 نانومتر به مدت 4 هفته قرار گرفتند 3- گروه آزمایشی که تحت تاثیر اشعه ماورابنفش متناوب با شدت 253.7 نانومتر برای 4 هفته با دوره تناوب 6 ساعت تاریکی 6 ساعت اشعه قرار گرفتند. سپس، چشم های خرگوش ها خارج، به صورت متداول ثابت و با تولوییدین بلو رنگ و با میکروسکوپ نوری مطالعه و با دوربین 423 Dino Eye AM - مورفومتری شدند.یافته ها: میانگین ضخامت قسمت های مختلف لایه گیرنده نور تحت اثر اشعه فرابنفش مداوم و متناوب کاهش یافت. میانگین ضخامت و انحراف معیار بخش های قطعه ای خارجی و داخلی، هسته ای خارجی و شبکه ای خارجی لایه گیرنده نور در گروه آزمایشی اشعه فرابنفش مداوم به ترتیب 13.27±4.27، 10.41±3.7، 33.59±8.19، 7.19±1.02 میکرومتر، در گروه آزمایشی تحت تاثیر اشعه فرابنفش متناوب به ترتیب 12.5±0.98، 9.38±0.92، 32.99±2.43ف 7.38±0.86 میکرومتر و گروه شاهد دارای میانگین ضخامت و انحراف معیار به ترتیب 19.5±3.04، 14.92±2.4، 42.78±4.67، 7.48±0.96 میکرومتر بود. واکوئل قطعه داخلی و لایه شبکیه ای خارجی در گروه های آزمایشی مشاهده شد. به علاوه، هسته های متراکم و تیره در گروه اشعه فرابنفش مداوم و هسته های پیکنوزه و کاریولایز و کاریورکسیس در گروه اشعه فرابنفش متناوب دیده شدند.نتیجه گیری: اشعه فرابنفش متناوب می تواند باعث تخریب بیش تر لایه گیرنده نور در مقایسه با اشعه فرابنفش مداوم می شود.

فراورده های ضدآفتاب یکی از مهم ترین راه ها برای محافظت از پوست در برابر آفتاب سوختگی، پیری زودرس و سرطان پوست به حساب می آیند. به دلیل تنوع و گستردگی بالای فراورده های ضدآفتاب، اطمینان از توانایی این محصولات در جلوگیری از آثار مخرب بر پوست امری ضروری به نظر می رسد. برای ارزیابی کارایی فراورده های ضدآفتاب در برابر اشعه UVA از فاکتور حفاظتی UVA protection factor (UVA-PF) استفاده می شود. به دلیل عدم وجود یک استاندارد جامع برای تعیین UVA-PF در ایران، تعیین این فاکتور برای کرم های ضدآفتاب ایرانی در کشور های خارجی و با پرداخت هزینه های گزاف صورت می گیرد. برای سنجش UVA-PF به شیوه درون تن دو استاندارد CEN 2006 و FDA 2007 روش تیرگی پایدار پیگمان ها (PPD) را پیشنهاد می دهند که در عین پیروی از اصول مشابه در جزئیات متفاوت هستند. برای سنجش UVA-PF به شیوه برون تن چهار استاندارد CEN 2006، FDA 2007،FDA 2011  و ISO 24443 (روش پیشنهادی از سوی استاندارد (AS/NZS2604:2012 پروتکل هایی را ارائه داده اند که در این میان دو استاندارد CEN و FDA 2011 از روش طول موج بحرانی استفاده می کنند. استاندارد FDA 2007 کسر اصلاح شده Diffey را معرفی می کند. استاندارد ISO 24443 اندازه گیری UVA-PF به شیوه برون تن در هماهنگی با PPD را مناسب می داند.در این تحقیق مروری، مستندات جامعی گرداوری شد و درنهایت با توجه به زیرساخت ها و امکانات موجود پروتکل جامعی برای تعیین UVA-PF با همکاری آزمایشگاه مرکزی سازمان غذا و داروی ایران تدوین شد.

به‌دلیل افزایش تقاضای محصولات سالم­تر، فناوری­های غیرحرارتی مانند اشعه فرابنفش مورد مطالعه قرارگرفته‌اند. پژوهش حاضر به بررسی اثر اشعه فرابنفش بر باکتری­های تلقیح­شده به شیر، آب­میوه و آب­شرب پرداخت. نمونه­ها قبل از تلقیح اشرشیاکلی، سالمونلا، استافیلوکوکوس اورئوس و لیستریا مونوسیتوژنز استریل شدند. نمونه­ها تلقیح و از دستگاه تابش اشعه عبور داده­شدند. مدت‌ زمان 30، 60 و 120 ثانیه تابش مستمر اعمال شد. در مدت‌زمان 30، 60 و 120 ثانیه اختلاف آماری معنی­داری در نمونه­ها مشاهده شد ­(05/0p<). بالاترین آلودگی رقت اول در آب سیب مربوط به اشرشیاکلی 11/1­±­66/13 و کمترین آلودگی را رقت چهارم در شیر برای  استافیلوکوکوس اورئوس­ 01/0 ± 26/0 بود (log CFU/mL). تیمار30 ثانیه‌ای شیر، آب و آب سیب باعث کاهش 30-40 درصد، 60 ثانیه کاهش 60-70 درصد و  120 ثانیه در آب و شیر کاهش 100 درصد تعداد اشرشیاکلی شد. تابش 120 ثانیه اشعه در آب سیب (رقت اول) 97 درصد اشرشیاکلی را کاهش داد و در باقی رقت‌ها کاهش 100 درصد بود. تیمار30 ثانیه‌ای ­شیر، آب و آب ­سیب باعث کاهش 30 درصد، در 60 ثانیه کاهش 75 درصد و در 120 ثانیه کاهش 100 درصدی تعداد سالمونلا شد. تیمار 30 ثانیه‌ای شیر، آب و آب ­سیب باعث کاهش 40 درصدی، 60 ثانیه، کاهش 80 درصدی و 120 ثانیه، کاهش 100 درصدی تعداد لیستریا مونوسیتوژنز شد. تیمار 30 ثانیه‌ای شیر، آب و آب­ سیب، باعث کاهش 70 درصدی، 60 و 120 ثانیه، کاهش 100 درصدی تعداد استافیلوکوکوس اورئوس شد. نتایج نشان داد چنانچه اشعه به‌صورت دقیق به مایعات تابیده شود، تأثیر مثبتی در کاهش آلودگی­ دارد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.

تشعشع پرتو پرانرژی فرابنفش بر دیودهای نوری PIN، پارامترهای مطلوب این نوع فوتودیودها را کاهش می دهد. در این مقاله با ارایه مدل شبیه سازی، به بررسی اثرات تابش اشعه فرابنفش بر مشخصه ی جریان روشنی در دو نوع دیود نوری گالیوم آرسنایدی و سیلیکونی پرداخته و جهت تایید روابط تحلیلی، به کمک نرم افزار سیلواکو-اطلس هر دو مدل دیودی شبیه سازی می شود. ابتدا دو مدل (سیلیکونی و گالیوم آرسنایدی) تحت تابش منبع فرابنفش با طول موج 300 نانومتر قرار گرفته و سپس، به بررسی پاسخ آن ها در چندین بایاس معکوس پرداخته می شود. درنهایت مشاهده می شود که پس از تابش، جریان تاریکی در هر دو مدل دیود نوری، به طور قابل توجهی افزایش یافته است. همچنین جریان روشنی در دیود نوری گالیوم آرسناید خیلی بیشتر از مدل مشابه سیلیکونی آن است. این پدیده ناشی از حساسیت بالاتر فوتودیودهای گالیوم آرسنایدی به اشعه ی پر انرژی است. تشعشع پرتو پرانرژی فرابنفش بر دیودهای نوری PIN، پارامترهای مطلوب این نوع فوتودیودها را کاهش می دهد. در این مقاله با ارایه مدل شبیه سازی، به بررسی اثرات تابش اشعه فرابنفش بر مشخصه ی جریان روشنی در دو نوع دیود نوری گالیوم آرسنایدی و سیلیکونی پرداخته و جهت تایید روابط تحلیلی، به کمک نرم افزار سیلواکو-اطلس هر دو مدل دیودی شبیه سازی می شود. ابتدا دو مدل (سیلیکونی و گالیوم آرسنایدی) تحت تابش منبع فرابنفش با طول موج 300 نانومتر قرار گرفته و سپس، به بررسی پاسخ آن ها در چندین بایاس معکوس پرداخته می شود. درنهایت مشاهده می شود که پس از تابش، جریان تاریکی در هر دو مدل دیود نوری، به طور قابل توجهی افزایش یافته است. همچنین جریان روشنی در دیود نوری گالیوم آرسناید خیلی بیشتر از مدل مشابه سیلیکونی آن است. این پدیده ناشی از حساسیت بالاتر فوتودیودهای گالیوم آرسنایدی به اشعه ی پر انرژی است.

در پژوهش حاضر، گیاهان بامیه به مدت 12 روز در معرض باندهای مختلف اشعه فرابنفش قرار گرفتند. پس از تیمار، طول ریشه و ساقه، وزن تر و خشک، میزان رنگیزه های فتوسنتزی، قندهای احیاکننده، پروتئین کل و سطح برگ اندازه گیری شد. نتایج نشان داد که میزان آن ها تحت تاثیر اشعه فرابنفش به ویژه UV-B و UV-C به طور معنی داری کاهش یافته است. علاوه بر این، در مطالعات ساختاری نیز مشاهده شد که ضخامت اندام های مختلف کاهش و میزان تراکم و شاخص روزنه ای و طول افزایش یافته است. در بررسی تاثیر اشعه فرابنفش روی اپیدرم ساقه، برگ و دمبرگ مشاهده شد که میزان طول سلول ها کاهش و عرض آن ها افزایش یافته است. نتایج نشان داد که اشعه  UV-Bو UV-C دارای آثار زیانبار بر روی بامیه است، در حالی که UV-A دارای آثار زیان بار نیست.

متن کامل مقاله های این شماره به زبان انگلیسی می باشد، لطفا برای مشاهده متن کامل مقالات به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

سابقه و هدف: حلالیت بسیار بالای نیترات در آب آن ها را به شایع ترین منبع آلودگی آب های زیرزمینی در جهان تبدیل کرد. که تهدیدات جدی برای سلامتی بشر ایجاد می کند.نیترات همچنین در پدیده اتروفیکاسیون نقش دارد. هدف از این مطالعه بررسی حذف نیترات بوسیله نانو ذرات آهن صفر و تاثیر اشعه فرابنفش و شدت یونی بر راندمان حذف می باشد.مواد و روش ها: در این بررسی آزمایشات با بکارگیری روش طراحی سطحی آماری باکس بنکن، با چهار متغییر مستقل شامل دوز نانو ذرات آهن صفر (0.5 تا 2 گرم در لیتر)، غلظت اولیه نیترات (50 تا 150 میلی گرم در لیتر)، زمان تماس (15-60 دقیقه) و شدت یونی (1000 تا 5000 میکرومهوس بر سانتی متر) انجام شد. تمامی آزمایشات هم در حضور اشعه فرابنفش و هم در غیاب آن انجام گردید.یافته ها: حداکثر حذف نیترات در زمان تماس 60 دقیقه و غلظت نانو ذره 2 گرم در لیتر، غلظت نیترات 100 میلی گرم در لیتر و شدت یونی 3000 میکرو مهوس بر سانتی متر در شرایط حضور اشعه فرابنفش و عدم حضور آن به ترتیب برابر با 85.3 و 91.6 درصد به دست آمد. مدل پیشنهادی باضریب همبستگی R2 برابر با 0.9992، 0.9946 و پس از تبدیل متغیرها برابر با 0.9982، 0.9884 بود که کاملا مطابق با آزمایشات بوده اند.استنتاج: نتایج نشان داد که راندمان حذف نیترات با افزایش زمان تماس و دوز نانو ذره افزایش می یابد. در حالی که با افزایش شدت یونی و غلظت اولیه نیترات کاهش می یابد. تابش اشعه فرابنفش سبب تسریع میزان حذف نیترات می گردد.

زمینه و هدف: ویتیلیگو یک بیماری پوستی شایع است که به صورت لکه های بدون رنگ تظاهر کرده و باعث مشکلات روانی - اجتماعی می شود. نوردرمانی با اشعه فرابنفش A همراه با متوکسالن (PUVA) یکی از روش های پرمصرف و موثر در درمان ویتیلیگو است که از بیش از 10 سال پیش امکان انجام آن در استان خراسان فراهم آمده است.روش اجرا: این مطالعه به صورت کارآزمایی بدون شاهد برای بیماران مبتلا به ویتیلیگو مراجعه کننده به مرکز نوردرمانی بیمارستان امام رضا (ع) مشهد طی سال های 78-1377 انجام شد. بیماران با وسعت درگیری کمتر از 2% سطح بدن به روش موضعی و بیشتر از آن به روش سیستمیک درمان شدند. اطلاعات حاصله شامل میزان بهبودی و عوارض توسط نرم افزار SPSS نسخه 11.5 مورد آنالیز قرار گرفت.یافته ها: 135 نفر شامل 79 زن و 56 مرد وارد مطالعه شدند. 126 نفر تحت درمان سیستمیک و 9 نفر تحت درمان موضعی قرار گرفتند. پیگمانتاسیون مجدد در حد %100 در یک نفر، %80-99 در 53 نفر، %60-79 در 43 نفر، %40-59 در 12 نفر، %20-39 در 6 نفر و کمتر از %20 در 20 نفر مشاهده شد. نتایج در انواع ژنرالیزه، در ناحیه صورت و در جلسات درمانی بیشتر از 200 جلسه به صورت معنی داری بهتر بود. ولی ارتباط معنی داری بین میزان پاسخ درمانی با سن بیمار، سابقه خانوادگی، محل شروع بیماری، زمان ظهور اولین علایم بهبودی حین درمان، فاصله زمانی بین شروع بیماری تا شروع درمان و تیپ پوستی وجود نداشت. عوارض شایع حین درمان شامل خارش %69.6، قرمزی %52.6، تهوع و استفراغ %28.9 و سردرد %17.8 بود.نتیجه گیری: درمان با PUVA یک روش موثر و کم عارضه در بیماران مبتلا به ویتیلیگو است که در انواع غیرسگمنتال و ناحیه صورت با نتایج بهتری همراه است.